Люблю аўторкі!

Прагартаў 4 старонкі фрэндстужкі, пакуль зразумеў, хто там учора граў у футбол.

Цудоўны быў канцэрт, мне такое гучаньне гурта нават болей падабаецца, чым электрычнае. Гэтак спакойна, але ўпэўнена і драйвова.
Яшчэ трошку здымкаў (самі разумееце дзе) і там жа рэпартажык.

На жаль, надвор’е за вакном усё ніяк ня знойдзе свой арганайзэр. Ад гэтага мары пра летні адпачынак зусім не даюць спакою.
Аднак замест таго, каб набываць за шалёныя грошы квіток у той бок, куды лётаюць нашы птушкі, учора можна было наведаць канцэрт Крамбамбулі.

Смачны кавалак лета ад Крамбамбулі атрымаўся вельмі гарачым.

Крыху фотак зь месца падзеяў.

Пасьля таго, як Google 5 дзён таму аднавіў трошку gmail, я ледзь было ня вывучыў паролі на свае мэйлы, бо раптам перастаў працаваць Gmail Manager для Google Apps

Аднак, на шчасьце, паролі вучыць ня трэба. Праз невялічкія маніпуляцыі з двума файлікамі працу хворага плагіна можна аднавіць. Як тое зрабіць, разумныя людзі напісалі тут.

Захапляюся Радзковым: гаворыць, што сыстэма вышэйшай адукацыі ў нас самая лепшая ў Эўропе, аднак тут жа скардзіцца, што нашы выпускнікі ня ведаюць замежных моваў.

1-га траўня хадзілі на студыю, дзе IQ48 піша свой новы альбом. Нарабілі фотак ( 13 зь іх у фотаблогу).


А яшчэ бум сацыяльных сетак дакаціўся такі нарэшце ў село Савасьлейка недзе ў Расеі. Там цяпер жыве мая першая настаўніца, якая вучыла мяне калісьці ў пачатковай школе аднаго вайсковага гарадка ў Латвіі. Ёй цяпер шмат гадоў, аднак пра сябе піша, што захапялецца фоташопам, апрацоўкай відэа і стварэньнем вэб-сайтаў. Во як!

У Беларускай асацыяцыі журналістаў творчы конкурс завецца «Вольнае слова», а ў Беларускага саюза журналістаў «Залатое перо»

Як добра беларусу працуючы ў Празе, атрымліваць некепскі ганарар ад  дзярждэпартамэнта ЗША і ў касьмічным спакоі разважаць пра адзінамагчымы шлях зьменаў у Беларусі эвалюцыйным шляхам. Мець магчымасьць рэгулярна езьдзіць да бацькі топ-чыноўніка ў Беларусь і пэрыядычна разважаць у сваім блогу пра вечнае.

А я жыву тут, зьязджаць ня пляную ды й проста не хачу. Мой узрост імкліва набліжаецца да 30-ці і мне зусім ня хочацца быць змагаром у тым сэнсе, які гэтае слова набыла за апошні час. Вельмі б хацелася займацца сваёй невялічкай любімай справай і не перакрыжоўвацца зь непрыемнымі людзьмі. Канцэнтрацыя якіх у палітыцы надзвычай высокая пад рознымі колерамі і сьцягамі.

Я дадаў два гады таму юзэра f_f ў сваю стужку фрэндаў адразу ж як даведаўся, што гэта сын таго самага рэктара Шымава -- была цікаўнасьць да яго як да асобы. Пасьля таго як пэрыядычна чытаю яго допісы гэтыя два гады, магу сказаць, што маю да яго павагу і працягваю мець цікаўнасьць.

У зьвязку зь яго пастом пра адвечнае "Отцы и дети". Таксама выкажуся і паспрабую гэта зрабіць не надта эмацыйна. Ня гледзячы на падзеі апошніх дзён (бойка на 25-е і ўсеагульная аблава) і тое, што гэта ўсё відаць зараз толькі набірае абароты.

Фоткі з канцэрту «Крамы» ў «Гудвіне»

P.S. Са сьвятам!

Люблю часам дабрацца да старых фотак і трошку памучаць іх фоташопам. Гэта гурт Джамбібум у сьнежні мінулага году, а сёньня ў іх канцэрт.

Канцэрт спадабаўся, хоць гук ня вельмі, але было шмат старых песень і шмат новых людзей.
Таксама добрае атрымалася афтэпаці у Сіцібары. Хоць Стэфану так і не данесьлі піцу, але месца там утульнае, якіх у Менску мала.

Афігенны сабака Вафля кіраўніка Аддзяленьня Амбасады Швэцыі ў Менску Стэфана Эрыксана.

Прыгожая царква ў гарадзкім пасёлку Бягомль, а вось так яна выглядае з адваротнага боку: